Η Π ΌΛΗ ΠΟΥ ΣΕ ΚΆΝΕΙ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙΣ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ Αγαπημένη μου Κομοτηνή, σαν χθες το θυμάμαι… 1 Οκτωβρίου 2016 εγκαταστάθηκα στην Κομοτηνή. Πρώτη φορά μόνος μου σε μια ξένη πόλη και εκεί θα έπρεπε να δημιουργήσω μια ζωή από την αρχή. Ανήκα, βλέπετε και εγώ στην κατηγορία των φοιτητών, που είπαν »δυστυχώς περάσαμε Θράκη». Τελικά, όμως πέρασα υπέροχα. Ακόμα, θυμάμαι την όμορφη μυρωδιά της γειτονιάς μου, την πρώτη ηλιαχτίδα του ηλίου, όταν γυρνούσαμε τα ξημερώματα από κάποιο ξενύχτι από εκείνα τα ωραία που συνοδεύονταν με όμορφες ανατολίτικες μουσικές. Τα πρωινά καφεδάκια με ένα τσιγάρο στο χέρι και να προγραμματίζω την ημέρα μου. Τα πρωινά μαθήματα με την τσίμπλα στο μάτι θα μου μείνουν αξέχαστα. Και μετά έρχονται οι παρέες. Αυτές οι παρέες που είναι κάτι σαν οικογένεια. Είναι τα δυνατά γέλια, που τις συντροφεύουν και οι μεταμεσονύχτιες συζητήσεις κάτι χειμωνιάτικα βράδια του Νοέμβρη με ένα ποτήρι κρασί. Εκείνα τα μεγάλα τρα...